Een bijzondere politocht, het bezoeken van de poli op Curuni! En op vrijdag 7 maart j.l. was het weer zover; op het logistieke schema stond weer een bezoek aan Curuni. Voor een dag naar het binnenland, heen en terug met het zelfde vliegtuig, dat dan 2 uren blijft wachten op de airstrip van Curuni. Samen met mijn collega, die huisarts is, bezoeken we de poli gemiddeld eens per 2 maanden.
De poli van Curuni is een hele bijzondere, nog niet zo lang geleden geopend, eerst tijdelijk gehuisvest in een oud gebouw van de Luchtvaartdienst en aan Medische Zending ter beschikking gesteld om de poli in te draaien, nu in een typische inheemse hut speciaal gebouwd om als poli te dienen.
Curuni is een kleine inheemse nederzetting gelegen aan de Curuni-rivier waar volgens de officiële registratie-gegevens 27 mensen wonen. De mensen van Curuni hadden tot voor kort geen enkele vorm van gezondheidszorg ter beschikking want zonder poli en lokale gezondheidsassistent moesten de mensen lang op reis voor hun gezondheidszorg. Het dichtstbijzijnde dorp met een poli was Kwamalasamutu, te bereiken via de rivier.
De enige mogelijkheid die er bestaat om Kwamalasamutu te bereiken is een boottocht van ongeveer een week om de Curuni-rivier af te zakken, onderweg langs het water in het dichtbegroeide en ondoordringbare oerwoud kampen op te slaan om onder erg primitieve omstandigheden daar onder bladerdaken in een hangmat te overnachten.
Het bezoek van de tandarts en de huisarts wordt ruim van tevoren aangekondigd aan de lokale mensen, want dan is er genoeg tijd om de mensen die van heinde en verre op pad gaan met de boot of te voet door het bos precies op tijd op Curuni te laten zijn.
De communicatie tussen al deze verschillende groepen inheemsen die in kleine nederzettingen ver van elkaar vandaan wonen is natuurlijk erg gecompliceerd maar toch lukt het op een of andere manier om elkaar de boodschap van de komst van dokter en tandarts te geven en te sturen want alle inheemsen weten van elkaar precies welke familie zich waar bevind en welke familie waar naartoe onderweg is. Elkaar even bellen is natuurlijk uitgesloten!
Steeds weer sta ik versteld van hoe goed die communicatie onderling toch is; precies op het moment dat wij met ons vliegtuig landen, zie ik nog net vanuit de lucht dat er ook een aantal boten met mensen aanmeren op de aanlegplaats van Curuni en realiseer me dat deze mensen dus al dagen onderweg zijn geweest om de tandarts en de dokter te kunnen bezoeken op Curuni.
In totaal melden zich 10 volwassenen voor de tandarts en zijn alle aanwezige kinderen, voor het poli-hutje verzameld. De kinderen komen allemaal aan de beurt voor een controle en gaan met een nieuwe tandenborstel, tandpasta en een poetsinstructie weer naar buiten.
De 2 uren grondtijd vliegen voorbij en alle handinstrumenten, tangen, naalden, verdoving, materiaal en stoel moeten dus ook vlot weer worden ingepakt. Mijn collega en ik zwaaien onderweg naar het vliegtuig alle Curunianen gedag en beloven hen over 2 maanden weer terug te zijn.
Laatste Reacties